Βρέθηκα λίγο πιο κοντά στο όνειρο μου

 
Ελισάβετ

Ξεκίνησα το διδακτορικό μου πριν από ένα χρόνο. Για την ακρίβεια το άρχισα πολλά χρόνια πριν σε ένα μικρό χωριό της δυτικής Μακεδονίας, όταν ονειρευόμουν ήδη το Παρίσι.  Βρέθηκα λίγο πιο κοντά στο όνειρο μου όταν έλαβα την υποτροφία VRika! ως βοήθημα διδακτορικών σπουδών. Ως αρχιτέκτονας ενδιαφερόμουν πάντα για τη φιλοσοφία και μάλλον σχεδόν νομοτελειακά το διδακτορικό μου -που εξετάζει την εμπλοκή της προσωπικής μνήμης στη διαδικασίας δημιουργίας στην αρχιτεκτονική- δεν μπορούσε παρά να γίνει στη Γαλλία, της μεγάλης φιλοσοφικής παράδοσης.

     Βρέθηκα στο Παρίσι με το ιδιότητα της υποτρόφου του Γαλλικού κράτους. Υπερπήδησα τις τεράστιες ουρές των εγγραφών, ως BGF, απαλλάχτηκα από την πληρωμή ασφάλειας, κατάφερα να αγοράσω τα πρώτα μου σύνεργα διαβίωσης από το IKEA. Υπότροφος της Γαλλικής Κυβέρνησης. Αναθάρρησα. Το Παρίσι δεν είναι εύκολη πόλη. Και στο γαλλικό εκπαιδευτικό σύστημα, το διδακτορικό απαιτεί εργασία προσωπική και αρκετά μοναχική. Βρίσκεσαι να παλεύεις με τη θεωρία, τη γλώσσα και τη μοναξιά σου καθημερινά. Για ένα παράξενο λόγο η ιδιότητα του υποτρόφου αυτή τη πρώτη χρονιά έδρασε ηρεμιστικά. Ακόμη και αν η αρχή ήταν δύσκολη, είχα τη βεβαιότητα πως οι οικοδεσπότες με περιμένουν. Η τουλάχιστον γνωρίζουν κάτι για σένα.

     Μετά άρχισαν οι ατελείωτες ώρες στις βιβλιοθήκες, τα ενδιαφέροντα σεμινάρια στο πανεπιστήμιο, τα βιβλία που ήθελα να αγοράσω για να υπογραμμίσω και να σημειώσω στο περιθώριο τους, οι ιδέες που κατέγραψα μετά από μια διάλεξη στο College de France ή μετά από μια τυχαία συνάντηση στα αμέτρητα café της πόλης. Η έρευνα μου έγινε ξαφνικά η ζωή μου, ο τρόπος που υπάρχω μέσα στην ίδια την πόλη. Οι παρέες και οι κάθε είδους εκδηλώσεις της. Τα σινεμά, τα θέατρα, οι διαλέξεις, η ίδια η πόλη με τους ανθρώπους της, που έθρεψαν και θρέφουν την έρευνα μου. Και μονάχα μέσα από μια τέτοια διαδικασία μπορεί πραγματικά να παραχθεί μια έρευνα πρωτότυπη και προσωπική.

Πέρα από την επίλυση των πρακτικών πρώτων θεμάτων εγκατάστασης, η υποτροφία μου έδωσε ακριβώς αυτή τη δυνατότητα ύπαρξης, που στη σημερινή εποχή δεν είναι αυτονόητη και έχει παραμεληθεί για χάρη της παραγωγικότητας.

Ευχαριστώ πολύ το Γαλλικό Ινστιτούτο και την Πρεσβεία της Γαλλίας στην Ελλάδα για αυτή τη δυνατότητα.